Dit National Park heeft ontzettend veel te
bieden: rivieren, dalen, steile hellingen, sneeuw, sequoia's en veel meer.
Honderden soorten vogels en zoogdieren en prachtige alpenbloemen zie je hier
ook.
Het
park heeft een oppervlakte van 3081 vierkante kilometer en behoort tot de Sierra
Nevada-bergketen. Dit park is met recht één van de drukst bezochte van de
Verenigde Staten. John Muir was de man die ervoor zorgde dat het park in 1890
werd gecreëerd. Deze man wijdde overigens het grootste deel van zijn leven aan
het behoud van natuurgebieden. De hoogten van het park variëren van 600 tot
3396 meter. Drie belangrijke eigenschappen kenmerken dit nationale park: Het
ongerepte berglandschap, de groepen sequoiadendrons en Yosemite Valley.
De huidige Sierra Nevada en de Great Valley
maakten ooit deel uit van een uitgestrekte zee. Grote hoeveelheden slib, zand en
modder, afkomstig van de oergebergten, werden afgevoerd naar deze zee en
verzamelden zich op de zeebodem. Door het ophopen hiervan begonnen de onderste
lagen door de enorme druk te verstenen. De tektonische krachten in de aardkorst
verwrongen deze rotslagen, stuwden ze omhoog tot boven de zeespiegel en werden
vervolgens bergketens. Door hoge druk en hoge temperaturen ondergingen de
sedimentaire lagen gesteenten een grondige metamorfose.
Toen
er uiteindelijk tweehonderddertig miljoen jaar geleden een tweede bergketen werd
opgestuwd, kristalliseerde het gesmolten gesteente eronder zich tot een
granietmassief dat de Sierra Nevada zou gaan vormen. Door de erosie waaraan het
gebied miljoenen jaren bloot stond vormde zich een granieten landschap van
golvende heuvels, brede dalen en kronkelende stromen. Door nieuwe tektonische
stuwingen ontstonden er enorme plooiingen en werden de westelijke hellingen van
de Sierra Nevada steiler. De eroderende kracht van de stromen werd hierdoor
alleen maar groter en zorgde voor dieper wordende dalen. Het uiteindelijke
resultaat waren diepe V-vormige dalen.
Door
immense hoeveelheden ijs en sneeuw vormden gletsjers en werden de V-vormige
dalen uitgehouwen tot U-vormige dalen. Door spleten en kloven in het
granietmassief konden de gletsjers grote blokken graniet meeslepen. In de smalle
kloof die Yosemite Valley verbindt met de hoger gelegen Little Yosemite Valley,
zorgde het ijs voor het ontstaan van een trapvormige helling die bekend staat
als de Giant Stairway. De Nevada Fall en de Vernal Fall storten omlaag over de
rand van brede rotswanden die parallel lopen aan enorme breukvlakken van
vroeger. Door de gletsjers werden kreken als Yosemite Creek en Bridalveil Creek
nog steiler dan ze al waren en storten nu als hoge watervallen omlaag naar de
bodem van Yosemite Valley. De bergtoppen in het park kregen hun vorm als gevolg
van afschilfering van gesteentelagen. 
In
het park zijn stompe en spitse bergtoppen te vinden. Ongelooflijk steile
hellingen vormen een ware aantrekkingskracht op de ervaren alpinisten. Ondanks
het feit dat de meeste wanden onbegonnen werk zijn voor de beginnende alpinist
zijn er toch wel wanden die als beginner kunnen worden genomen. Uiteraard onder
het toeziend oog van een gids. Gedurende enkele maanden van het jaar is er de
mogelijkheid om cursussen te volgen om het alpinisme onder de knie te krijgen.
Brand
bleek veel schade aan het park te hebben aangericht, veel hellingen na de Big
Oak Flat ingang waren kaal op een aantal troosteloze boomstaken na. Langs de
'village-loop' zagen we indrukwekkende rotsformaties en enkele watervallen,
waaronder de bekende 'bruidsluier'. Een lange tocht naar het Glacier Point bleek
de moeite waard: een prachtig uitzicht op de canyon met Yosemite Village en de
omringende bergen, en de watervallen. Vlak voor de zuidelijke uitgang zagen we
in Mariposa Grove de gigantische en oeroude (tot 2700 jaar!) sequoia bomen.
Er lopen slechts enkele grote wegen door het park,
zoals de SR-120 van west naar oost (Tioga Road), de Big Oak Flat Road / Wawona
Road van noordwest naar zuid, de lus door Yosemite Valley en de Glacier Point
Road. Zie ook de kaart van het park. De vallei met het bezoekerscentrum is erg
druk, o.a. vanwege de vele kampeerders. Het laatste stukje van de lus kan alleen
met shuttle bussen worden bezocht.
Een kaart:
Klik hier voor een grote kaart
terug
naar Rondreis Amerika 2001
