Dag 3 - 30 november 2013

We vertrokken om kwart voor negen, en hadden na drie kwartier rijden al onze eerste stop, in de buurt van Dalyan. Een restaurant met een grote souvenierwinkel, volgens de kaart Ley Ley maar ik herken het interieur niet van de foto's en heb er ook geen ooievaars gezien. In ditzelfde restaurant hebben we geluncht, waarbij we nu werden bediend aan tafel. Het interieur - plafond, balken - was helemaal bekleed met rotsachtig papiermaché.

We reden een paar kilometer door naar de rivier die een meertje met de zee verbindt. Daar lagen de twee boten klaar die ons verder stroomafwaarts brachten. Het was weer een mooie boottocht, door het riet en langs de heuvels. Na enkele kilometers had je rechts in de rotsen uitgehakt graven, in de vorm van huizen. De rivier was in middels een soort delta geworden, langs een visstuw kwamen we uiteindelijk bij een strandwal waar schildpadden schijnen te komen om eieren te leggen. niet met zoveel toeristen dus. Er lagen tientallen boten en er liepen honderden mensen rond het enige terras.

's Middags reden we verder naar Kusadasi, nu door het binnenland tot we een tiental kilometers voor de stad Mugla de zee weer zagen toen we een bergpas opklommen. bij een uitzichtpunt stopten we om foto's te maken. Ondertussen passeerden ons diverse zwarte limousines met zwaailichten: de Turkse premier met zijn gevolg. De schemering viel al in, en van de rest van de tocht door het binnenland - inclusief een stuk snelweg - hebben we weinig meegekregen. Het was uiteindelijk ruim 300 kilometer!

Om 19 uur waren we bij het hotel, het grote Ephesia Hotel, direct aan het strand. Er stonden al 12 bussen van NBK! Hier weer prima kamers. Voor Wifi moest je betalen, per apparaat, en alleen in de lobby was ontvangst en dan nog matig ook. Er was een prachtig buitenzwembad - maar met koud water. Na het dinerbuffet, werkelijk zeer uitgebreid met ook een enorme keuze aan toetjes, gingen Eric en ik nog even de buurt verkennen. Je liep zo naar het strand, maar daar was alles donker. Langs de boulevard liepen we richting het centrum, maar na ruim een kilometer was er niets anders dan een klein (open) winkeltje/cafeetje en twee pinautomaten. We liepen terug door de lege, donkere straten en zagen direct naast het hotel nog een soort strandbar / cafetaria, waar een paar mensen van de groep zaten te kaarten. Een doodse omgeving in de winter, zo bleek ook de volgende avond toen we met de dames een eind de andere kant opliepen.

terug naar startpagina - naar de volgende dag