Dag 6 - 3 december 2013

Even na achten vertrokken we vanaf het hotel voor een ritje van 10 minuten naar de kalkterrassen van Pamukkale. Het was slechts een 'fotostop' van een uur, te weinig om een rondwandeling door het (afgesloten) gebeid te maken, laat staan om ook de ru´nes van Hierapolis te bekijken. Maar het was ook bewolkt, het lijkt prachtig bij zonnig weer maar nu was een blik tegen de bekalkte dus witte hellingen mooi genoeg. We liepen in een uur rond het meertje en uiteraard nog even langs de souvenirwinkels. Vlak bij de bus stond een man die je voor een paar euro op de foto zette - op zijn kameel.

De reis werd vervolgd en drie kwartier later stopten we, even buiten de plaats Denizli, bij de tapijtco÷peratie Cankurtaran Hali voor een zeer uitgebreide verkoopdemonstratie. Eerst werd in het demonstratiecentrum getoond hoe vrouwen de verschillende knoop- en weeftechnieken hanteren, werd uitgelegd hoe ze aan zijde kwamen en wat het verschil was tussen handgeknoopte en machinaal gemaakte tapijten. Toen werden we in een grote zaal, zittend op de bank rondom, van thee voorzien en brak de grote show los. In een wervelend tempo werden de verschillende tapijten uitgerold. Daarna werd iedereen die ook maar enige interesse had getoond meegenomen naar een andere zaal waar de desbetreffende tapijtsoorten / dessins lagen en werd de verkoopdruk langzaam maar zeker opgevoerd. Terug bij de bus bleken er 4 tapijten verkocht, waaronder twee aan een stel die speciaal de reis hiervoor hadden gemaakt! We merkten overigen wel erg duidelijk dat ook de gids voor elk verkocht tapijt commissie kreeg. Er waren heel wat verkopers die uitstekend Nederlands spraken (NB: Denizli is partnerstad van Almelo...). Aan toonzalen en demonstratieruimte omvatte het complex zo'n 12.000 m2!

Om half een reden we weer verder, en stopten na 37 kilometer - een half uur - voor een voortreffelijke lunch in het Lillemoglu restaurant in Acipayam. We vervolgden om 14 uur de reis naar Antalya door het bergachtige binnenland over een afstand van 196 kilometer, met nog een tussenstop om 16 uur bij - je raad het al: een grote souvenirwinkel (Mola?) langs de weg (waar we de gids de commissie zagen afrekenen). Dat wil zeggen, we reden Antalya voorbij naar het hotel van onze eerste overnachting, het Ring Beach Hotel.  We kwamen hier aan tegen half zes. 's Avonds liepen Eric en ik nog wat in de omgeving in de hoop het haventje te kunnen zien, maar dat was in het donker te ver weg. Er waren nog wel veel winkeltjes open, en aan het grote aantal pinautomaten - waar je ook gewoon euro's kon pinnen - kon je zien hoe druk het hier 's zomers is. Tegenover het hotel was nog wel een Nederlands aandoend barretje dat open was, maar we verkozen de hotelbar waar het ook gezellig was met een aantal anderen uit de groep. Het dinerbuffet was hier overigens ook prima in orde.

terug naar startpagina - naar de volgende dag