dag 17 - 21 november: Saigon

We maakten een tocht in cyclo's door de levendige Chinese wijk, de Cholon. We bezochten de Thien Hau Pagode, liepen over de medicijnmarkt, over de Binh Taymarkt (met veel groenten, vlees en levende vis), de Hoi Quan Pagode en tenslotte een zogenaamd begrafenishuis waar op dat moment o.a. een meisje van 21 opgebaard stond, die de dag daarvoor bij een scooterongeluk was overleden. De familie beschouwt het doorgaans als een eer wanneer westerlingen hgier ook aandacht aan schenken en bijvoorbeeld een wierookstaafje branden.

Na de middag - we lunchten in de Thamstraat - gingen we met een ander groepje naar de rivier en charterden een bootje om ons aan de overkant door de natuur te laten varen. Je laat onmiddellijk 'de stad' achter je. Zie de foto's onderaan deze bladzijde.

Aan het einde van de middag hebben we koffie gedronken op het dakterras van het bekende hotel Rex, waar tijdens de Vietnamoorlog de Amerikaanse voorlichters de pers informeerden. Erg dure koffie...

 

 

 

 

De Thien Haupagode (zie Capitool blz. 70) is gewijd aan de godin van de zee en is begin 19e eeuw gebouwd  door de Kantonese gemeenschap. Het is een van de populairste en rijkste van de stad. Boven de wierookvaten hangen wierookspiralen met op rode stroken de wensen van een ieder die de tempel bezoekt: met de wierook stijgen de gebeden en wensen op ten hemel.

De grote overdekte Binh Taymarkt is minder toeristisch dan de ben Tanhmarkt (vlakbij ons hotel), het is meer een groothandelsmarkt. In 1826 is deze markt al overdekt. De medicijnmarkt, een eindje verderop in de Cholon, is in feite een straatje met allerlei winkeltjes in ingrediŽnten voor medicijnen. Het gaat om diverse geneeskrachtige kruiden, maar ook kant en klare producten.

 

 

 

 

De Quan Ampagode (foto's hieronder) is gebouwd in 1816 door Chinese handelaren. Quan Am is de Chinese godin van de genade. Het plein aan de overkant van de straat, waar net een feest was gevierd toen wij de pagode bezochten, hoort er ook bij. In het hoofdheiligdom staan twee zuilen met een heleboel Boeddhabeeldjes. de zuilen draaien rond, bij elke draai worden de gebeden, die gelovigen aan de beeldjes kunnen hangen, verhoord.

 

Het begrafenishuis, dat we aan het einde van de cyclotocht bezochten, is een tamelijk onbekend onderdeel van de Vietnamese cultuur. Overledenen moeten vanwege het warme klimaat snel, meestal de volgende dag, worden begraven. Om in een grote stad zoals Ho Chi Min City (Saigon, 8 miljoen inwoners) toch een plek te creŽren waar waardig afscheid van de overlevende kan worden genomen, zijn dergelijke 'funeral houses' ontstaan. In dit geval was het een tamelijk kale hal, een soort fabriekshal, met bankjes onderverdeeld in vier compartimenten waar evenzovele overledenen stonden opgebaard en de familie op de banken zat te rouwen. Naast de baar kransen op standaarden, foto's en dergelijke, en ervoor vaak een soort wierookaltaar. De familie stelt het vaak op prijs dat er westerlingen belangstelling tonen en vertellen dan graag het verhaal over hun dierbare, diens leven en in dit geval ook het verhaal van het ongelukkige lot.

 

 

 

 

zie verder dag 18 - of ga terug naar het reisschema