Mesa Verde National Park

In het zuidwesten van de staat Colorado kunt u dit park vinden. Het 211 vierkante kilometer tellende park werd in 1906 gecreŽerd. Het park beslaat een majestueus plateau dat oprijst uit de woestijn die het berglandschap van Colorado omzoomt. De bekendheid van dit park is te danken aan de rotsnederzettingen en anders sporen die de vroegere bewoning van dit gebied aangeven. In september 1978 werd het park door de UNESCO verheven tot World Cultural Site. Ongeveer vijftienhonderd tot dertienhonderd jaar geleden vestigde zich hier een groep indianen. De cultuur kwam tot bloei maar om nog onopgehelderde redenen lieten ze omstreeks het einde van de dertiende eeuw hun nederzetting in de steek. Vrijwel alle, of op z'n minst erg veel, persoonlijke bezittingen bleven achter bij de nederzetting. Een deel van deze artefacten wordt met zorg bewaard in het park. De archeologen die als eerste de nederzetting onderzochten gaven aan de indianen de naam van Mandenmakers mee vanwege hun uitstekende bekwaamheid in het vlechten van manden. Ook maakte de indianen aardewerk maar dat was van aanzienlijk mindere kwaliteit. In het begin woonde de indianen in zogenaamde Pithouses, woningen die in de grond werden uitgegraven waardoor de wanden van de kuilen als muren fungeerden. Deze kuilwoningen vormden kleine dorpen, gewoonlijk onder de oppervlakte van de Mesa - zoals een tafelplateau wordt genoemd. In sommige gevallen bouwden ze hun woningen in de grotten in het gesteente. In de rode, zware door de wind bestormde bodem van de mesa verbouwden de indianen gewassen als maÔs, bonen en pompoenen. De huisdieren waren honden en kalkoenen maar ook vogels die voor hun veren werden gefokt. Van de kalkoenveren werden dekens gevlochten voor de strenge wintermaanden. Eeuwenlang ging het de mandenmakers voor de wind echter omstreeks het midden van de 8ste eeuw begonnen hun nakomelingen, de Pueblo Indianen, hun huizen bovengronds te bouwen. Hiervoor gebruikte ze palen om de omvang van het huis te bepalen. Vervolgens vlochten ze dwarsverbindingen tussen deze palen en vervaardigden het dak op dezelfde manier. Over het huis kwam een dikke leemlaag om ze waterdicht te maken. Voor het jaar 1000 verdrong het metselwerk de traditionele bouwwijze van vlechtwerk en leem. Ze bouwden nu stevige, compacte behuizingen in de vorm van een flatgebouw. Sommige behuizingen waren wel drie verdiepingen hoog met meer dan 50 vertrekken. In veel gevallen werden deze huizen rond binnenplaatsen gebouwd, waaronder kivas (grote ceremoniŽle ruimten) waren uitgegraven. Rond de 12de eeuw is er iets geweest wat er voor zorgde dat de levenswijze van de indianen grondig veranderde. De behuizingen werden verlaten en men vestigde zich in de grotten in de rotswanden van het tafelplateau. Deze rotswoningen waren een lastig bereikbare maar goed te verdedigen plek. Naar de redenen voor deze verhuizing kan alleen maar worden gegist. Het meest aannemelijke is dat de verhuizing plaatsvond vanwege oorlog met een andere stam. Dat de verhuizing defensieve redenen had is in ieder geval een feit. De bewoning duurde nog geen eeuw want aan het eind van de 13de eeuw verlieten de indianen Mesa Verde voorgoed.

Hieronder een kaart van het park. Klik hier voor een grote kaart.

terug naar Rondreis Amerika 2001